Czym jest cholesterol nie-HDL

Czym jest cholesterol nie-HDL?

Gdy w rozmowie lub w programach telewizyjnych pojawia się temat cholesterolu, najczęściej mówimy o tzw. dobrym i złym cholesterolu, odpowiednio HDL i LDL. Te dwa rodzaje cholesterolu różnią się między sobą gęstością, która bezpośrednio wpływa na ich właściwości i funkcje w ludzkim organizmie. Cholesterol HDL przenoszony jest lipoproteiny o dużej gęstości, których wysokie stężenie we krwi pomaga zmniejszyć ryzyko miażdżycy i innych chorób sercowo-naczyniowych. Z kolei LDL jest nazywany cholesterolem złym, ponieważ daje odwrotny efekt – jego lipoproteiny mają małą gęstość i są składnikiem blaszki miażdżycowej. Poza tym, dobry cholesterol odpowiada za gromadzenie różnych cząsteczek, m.in. LDL, i transportowanie ich do wątroby, zaś zły cholesterol transportowany jest z wątroby do tkanek organizmu, gdzie lipoproteiny o małej gęstości mogą wyrządzać szkody, odkładając się w naczyniach krwionośnych.

Cholesterol nie-HDL – prawdziwy czynnik ryzyka

Rzadko spotykane są wzmianki na temat rodzajów cholesterolu innych niż HDL i LDL, a do takich należą substancje wchodzące w skład tzw. cholesterolu nie-HDL. Okazuje się, że również on powinien znaleźć się w centrum uwagi, jeśli chcemy określić ryzyko wystąpienia chorób sercowo-naczyniowych, gdyż mierzenie jego poziomu może być efektywniejsze w diagnostyce, niż skupianie się wyłącznie na cholesterolu LDL.

Czym charakteryzuje się cholesterol nie-HDL?

Przede wszystkim transportowany jest przez lipoproteiny o tzw. niedużej gęstości, czyli zawiera się w nim zarówno cholesterol LDL, jak i inne cholesterole, które są szkodliwe i przyczyniają się do powstawania blaszki miażdżycowej. Cholesterol nie-HDL to ukryta wartość, którą otrzymujemy po odjęciu wartości dla HDL od całkowitego poziomu cholesterolu – jego wartość mówi nam więc o wszystkich typach złego cholesterolu.

Dlaczego warto badać poziom cholesterolu nie-HDL?

Skuteczność stosowania poziomów samego cholesterolu LDL w diagnostyce budzi wątpliwości, ponieważ lipoproteiny te występują w różnych rozmiarach, co ma duże znaczenie dla ustalenia ryzyka wystąpienia chorób sercowo-naczyniowych – osoby, które mają wysoki poziom małych cząsteczek LDL (sd-LDL) we krwi, są trzykrotnie bardziej narażone niż osoby, u których te cząsteczki są duże, podczas gdy ich całkowite stężenie cholesterolu LDL może być takie samo. Z poziomu cholesterolu LDL nie wynika więc dokładnie, jakie jest stężenie cząsteczek LDL, czyli samych lipoprotein, które ten cholesterol transportują.

Mierzenie cholesterolu nie-HDL wiąże się z wzięciem pod uwagę większej liczby czynników, takich jak np. lipoproteiny transportujące triglicerydy, które są pomijane, gdy sprawdza się tylko zawartość cholesterolu LDL. Poza tym, poziomy cholesterolu nie-HDL nie ulegają większym wahaniom i stosowanie ich w diagnostyce jest niezawodne także wtedy, gdy badanie nie odbywa się na czczo. Ryzyko wystąpienia chorób sercowo-naczyniowych jest dzięki niemu lepiej przewidywane. Poziomy cholesteroli LDL i nie-HDL różnią się zwłaszcza u osób cierpiących na otyłość, cukrzycę i hipertrójglicerydemię, czyli najbardziej narażonych na choroby układu krwionośnego.

Jako wysoce przydatny parametr lipidogramu, cholesterol nie-HDL zasługuje na uwagę, gdy inne parametry nie dają wystarczająco dokładnych informacji, a w przyszłości jego badanie może stać się pierwszym wyborem – nie wiąże się z większymi kosztami, a jego efektywność nie budzi zastrzeżeń.

Leave a reply

Kontynuując przeglądanie strony, wyrażasz zgodę na używanie przez nas plików cookies. więcej informacji

Aby zapewnić Tobie najwyższy poziom realizacji usługi, opcje ciasteczek na tej stronie są ustawione na "zezwalaj na pliki cookies". Kontynuując przeglądanie strony bez zmiany ustawień lub klikając przycisk "Akceptuję" zgadzasz się na ich wykorzystanie.

Zamknij